മാതാപിതൃത്വം അല്ലാഹുവിനോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വത്തിൽ നിന്നാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്

ഇസ്ലാമിൽ കുട്ടികൾ മാതാപിതാക്കളുടെ സ്വകാര്യസ്വത്തല്ല. അവരുടെ വളർച്ചയും സംരക്ഷണവും മാതാപിതാക്കൾക്ക് അല്ലാഹു നൽകിയിരിക്കുന്ന ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.

അല്ലാഹു പറയുന്നു:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا قُوا أَنفُسَكُمْ وَأَهْلِيكُمْ نَارًا

“സത്യവിശ്വാസികളേ, നിങ്ങളെയും നിങ്ങളുടെ കുടുംബത്തെയും നരകാഗ്നിയിൽ നിന്ന് കാത്തുസൂക്ഷിക്കുവിൻ.” (ഖുർആൻ 66:6)

സ്വന്തം ആത്മീയ ജീവിതത്തോടൊപ്പം കുടുംബത്തിന്റെ ആത്മീയ ക്ഷേമത്തിനും മാതാപിതാക്കൾ ഉത്തരവാദികളാണെന്നതാണ് ഈ ആയത്ത് നമ്മെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നത്.

നബി ﷺ പറഞ്ഞു:

إِنَّمَا الأَعْمَالُ بِالنِّيَّاتِ

“പ്രവൃത്തികൾ നിയ്യത്തുകൾക്കനുസരിച്ചാണ് വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നത്.”

കുട്ടികളെ വളർത്തുന്നത് അല്ലാഹുവിന്റെ തൃപ്തി ലക്ഷ്യമാക്കി ചെയ്യുന്ന ഒരു ഉത്തരവാദിത്വമാണെന്ന് മാതാപിതാക്കൾ ബോധപൂർവം മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ ദിനചര്യയിലെ രക്ഷാകർതൃത്വപ്രവർത്തനങ്ങൾ പോലും ഇബാദത്തായി മാറുന്നു.

കുട്ടിയെ നമസ്കാരം പഠിപ്പിക്കൽ, പരാജയപ്പെട്ടപ്പോൾ ആശ്വസിപ്പിക്കൽ, അവന്റെ വിഷമങ്ങൾ കേൾക്കൽ, തെറ്റുകൾ തിരുത്തിക്കൊടുക്കൽ, പഠനത്തിൽ സഹായിക്കൽ, മറ്റുള്ളവരോട് എങ്ങനെ മാന്യമായി പെരുമാറണമെന്ന് പഠിപ്പിക്കൽ — ഇതെല്ലാം അല്ലാഹുവിനായി ചെയ്യുന്ന അമൽ ആയി മാറാം.

നബി (ﷺ) യുടെ രക്ഷാകർതൃത്വ മാതൃകയുടെ അടിസ്ഥാനം കരുണയാണ്

കുട്ടികളോടുള്ള നബി മുഹമ്മദ് ﷺ യുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ ഏറ്റവും വ്യക്തമായി കാണുന്ന ഗുണങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് സ്നേഹവും കരുണയും.

അബൂ ഹുറൈറ رضي الله عنه റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്നു: നബി ﷺ തന്റെ പേരക്കുട്ടിയായ ഹസൻ رضي الله عنه നെ ചുംബിച്ചു. അത് കണ്ട ഒരാൾ, “എനിക്ക് പത്തു മക്കളുണ്ട്; ഞാൻ ഒരാളെയും ഒരിക്കലും ചുംബിച്ചിട്ടില്ല” എന്നു പറഞ്ഞു. അതിന് നബി ﷺ മറുപടി പറഞ്ഞു:

مَنْ لَا يَرْحَمُ لَا يُرْحَمُ

 “കരുണ കാണിക്കാത്തവന് കരുണ കാണിക്കപ്പെടുകയില്ല.”

ആധുനിക രക്ഷാകർതൃത്വത്തിന് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു സന്ദേശം ഈ ചെറിയ ഹദീസിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

കുട്ടികൾക്ക് മാതാപിതാക്കളുടെ സ്നേഹം അനുഭവിക്കാൻ കഴിയണം. “ഞങ്ങൾ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു” എന്ന് പറയുന്നതിൽ മാത്രം മതിയാകില്ല.

സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാവുന്നത്:

കുട്ടികളോട് സംസാരിക്കുന്നതിലൂടെ,

അവരുടെ പ്രായത്തിന് അനുയോജ്യമായ ശാരീരിക സ്നേഹപ്രകടനങ്ങളിലൂടെ,

പ്രോത്സാഹനത്തിലൂടെ,

അവരോടൊപ്പം സമയം ചെലവഴിക്കുന്നതിലൂടെ,

വിധിയെഴുതാതെ അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ കേൾക്കുന്നതിലൂടെ,

അവരുടെ സുഹൃത്തുക്കളെയും താൽപര്യങ്ങളെയും കുറിച്ച് അറിയുന്നതിലൂടെ,

പ്രശ്നമുണ്ടാകുമ്പോൾ അവരുടെ സമീപത്ത് ഉണ്ടാകുന്നതിലൂടെ.

“എന്ത് സംഭവിച്ചാലും എനിക്ക് എന്റെ മാതാപിതാക്കളോട് പറയാം” എന്ന ഉറപ്പ് ഒരു കുട്ടിക്ക് ലഭിക്കുന്നത് വളരെ വലിയ മാനസിക സുരക്ഷയാണ്.

ഇത് കുട്ടിയുടെ എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും അംഗീകരിക്കണമെന്നല്ല. തെറ്റായ പ്രവൃത്തി വ്യക്തമായി നിരസിക്കാം. അതോടൊപ്പം കുട്ടിയോടുള്ള സ്നേഹവും പിന്തുണയും നിലനിൽക്കുന്നു എന്ന ബോധ്യവും നൽകണം.

നിയമങ്ങൾ മാത്രം പഠിപ്പിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിത്തറ നിർമ്മിക്കുക

ഇസ്ലാമിക രക്ഷാകർതൃത്വം കുട്ടിയോട് നിരന്തരം:

“ഇത് ചെയ്യണം.”

“അത് ചെയ്യരുത്.”

“ഇത് ഹറാമാണ്.”

“ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ ശിക്ഷ കിട്ടും.”

എന്നിങ്ങനെ പറയുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങരുത്.

കുട്ടികൾക്ക് നാം എന്തിനാണ് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത്, അല്ലാഹു ആരാണ്, ഇസ്ലാമിക മൂല്യങ്ങൾക്ക് എന്തുകൊണ്ട് പ്രാധാന്യമുണ്ട്, ജീവിതത്തിൽ പരീക്ഷണങ്ങൾ എന്തുകൊണ്ട് വരുന്നു, മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ വില എന്താണ് എന്നിവ മനസ്സിലാകണം.

ഖുർആനിൽ ലുഖ്മാൻ തന്റെ മകനോട് നൽകുന്ന ഉപദേശങ്ങൾ മാതാപിതാക്കൾക്കുള്ള വളരെ മനോഹരമായ മാതൃകയാണ്.

അവയിൽ തൗഹീദ്, നമസ്കാരം, നന്മ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കൽ, തെറ്റുകളിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കൽ, ക്ഷമ, വിനയം, നല്ല സാമൂഹിക പെരുമാറ്റം എന്നിവയെല്ലാം ഉൾപ്പെടുന്നു.

അല്ലാഹു പറയുന്നു:

يَا بُنَيَّ أَقِمِ الصَّلَاةَ وَأْمُرْ بِالْمَعْرُوفِ وَانْهَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَاصْبِرْ عَلَىٰ مَا أَصَابَكَ

“എന്റെ പ്രിയ മകനേ, നീ നമസ്കാരം നിലനിർത്തുക, നന്മ കൽപ്പിക്കുക, തിന്മയിൽ നിന്ന് വിലക്കുക, നിനക്ക് സംഭവിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ ക്ഷമ കൈക്കൊള്ളുക.” ( ഖുർആൻ 31:17)

ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത്, ആരാധനയും ധാർമ്മിക ഉത്തരവാദിത്വവും ജീവിതത്തിലെ ബുദ്ധിമുട്ടുകളെ സഹനത്തോടെ നേരിടാനുള്ള പരിശീലനവും ഒരുമിച്ചാണ് പഠിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്.

ഇതാണ് യഥാർത്ഥ ഇസ്ലാമിക ജീവിതവിദ്യാഭ്യാസം.

പരീക്ഷയിൽ പരാജയം, സൗഹൃദത്തിലെ പ്രശ്നങ്ങൾ, നിരസിക്കപ്പെടൽ, സാമ്പത്തികപ്രയാസം, രോഗം, നഷ്ടം തുടങ്ങിയവ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാകുമെന്ന് കുട്ടികൾ മനസ്സിലാക്കണം.

ഇസ്ലാം ബുദ്ധിമുട്ടുകളില്ലാത്ത ജീവിതം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നില്ല. എന്നാൽ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾക്കിടയിലും പ്രത്യാശ കൈവിടാതെ എങ്ങനെ ജീവിക്കണമെന്ന് ഇസ്ലാം പഠിപ്പിക്കുന്നു.

ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥവും മൂല്യവും കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കുക

ഇന്നത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ മാതാപിതാക്കളുടെ പ്രധാന ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് വിജയം, പരാജയം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ശരിയായ കാഴ്ചപ്പാട് കുട്ടികളിൽ വളർത്തുക.

ഒരു കുട്ടിയുടെ മൂല്യം താഴെപ്പറയുന്ന കാര്യങ്ങളോട് മാത്രം ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടരുത്:

പരീക്ഷയിലെ മാർക്ക്,

ഒരു പ്രത്യേക കോളേജിലെ പ്രവേശനം,

ശാരീരിക സൗന്ദര്യം,

ജനപ്രീതി,

പണം,

സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ അംഗീകാരം,

സഹോദരങ്ങളുമായോ സഹപാഠികളുമായോ താരതമ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്.

ഇസ്ലാം മനുഷ്യന്റെ മൂല്യത്തെ അതിലും വളരെ വിശാലമായ രീതിയിൽ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

അല്ലാഹു ഒരു ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ് നമ്മെ സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്നതിനാൽ ജീവിതത്തിന് തന്നെ മൂല്യമുണ്ടെന്ന് കുട്ടികൾ വീട്ടിൽ നിന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടും കേൾക്കണം.

അല്ലാഹു പറയുന്നു:

لَا تَقْنَطُوا مِن رَّحْمَةِ اللَّهِ

“അല്ലാഹുവിന്റെ കാരുണ്യത്തിൽ നിന്ന് നിങ്ങൾ നിരാശരാകരുത്.”

പരാജയം നേരിടുന്ന കുട്ടിക്ക് ഈ സന്ദേശം ഏറെ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്.

പരീക്ഷയിൽ കുറഞ്ഞ മാർക്ക് ലഭിച്ചതോടെ ജീവിതം അവസാനിക്കുന്നില്ല.

ഒരു സൗഹൃദം തകർന്നതോടെ ജീവിതം അവസാനിക്കുന്നില്ല.

ആരെങ്കിലും നമ്മെ നിരസിച്ചതോടെ ജീവിതം അവസാനിക്കുന്നില്ല.

ഗുരുതരമായൊരു തെറ്റ് ചെയ്താലും ജീവിതം അവസാനിക്കുന്നില്ല.

ഇസ്ലാം തൗബ പഠിപ്പിക്കുന്നു — തെറ്റിനുശേഷവും അല്ലാഹുവിലേക്കു മടങ്ങാനുള്ള വഴി.

ഇസ്ലാം സബ്ര് പഠിപ്പിക്കുന്നു — പ്രയാസങ്ങളിൽ ക്ഷമയോടെ മുന്നേറാൻ.

ഇസ്ലാം തവക്കുൽ പഠിപ്പിക്കുന്നു — ആവശ്യമായ ശ്രമങ്ങൾ നടത്തിക്കൊണ്ട് അല്ലാഹുവിൽ ആശ്രയിക്കാൻ.

ഈ മൂല്യങ്ങൾ യഥാർത്ഥമായി മനസ്സിലാക്കുന്ന കുട്ടിക്ക് ജീവിതത്തിലെ പരാജയങ്ങൾ വേദനാജനകമായിരിക്കാം; പക്ഷേ അവ അന്തിമമല്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയും.

ഇസ്ലാമിക രക്ഷാകർതൃത്വവും സ്വയംഹാനി / ആത്മഹത്യാ പ്രവണതകളുടെ പ്രതിരോധവും

കുട്ടികളിലെ ആത്മഹത്യാ ചിന്തകളും സ്വയംഹാനിയും സംബന്ധിച്ച് മാതാപിതാക്കൾ അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ സമീപിക്കണം.

മതബോധമുള്ള കുട്ടിക്ക് ഒരിക്കലും ആത്മഹത്യാ ചിന്തകൾ ഉണ്ടാകില്ലെന്ന് പറയുന്നത് ശരിയല്ല.

മാനസികാരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങൾ, കടുത്ത സമ്മർദ്ദം, ബുള്ളിയിംഗ്, പീഡനം, മാനസികാഘാതങ്ങൾ, കുടുംബകലഹങ്ങൾ, ഏകാന്തത തുടങ്ങി പല ഘടകങ്ങളും കുട്ടികളെ ബാധിക്കാം.

അതുകൊണ്ട് മാനസികമായി പ്രയാസപ്പെടുന്ന ഒരു കുട്ടിയെ വിശ്വാസത്തിന്റെ പേരിൽ ലജ്ജിപ്പിക്കരുത്.

“നിന്റെ ഈമാൻ ദുർബലമാണ്” എന്നൊരു വാചകം ചിലപ്പോൾ സഹായം തേടാനുള്ള കുട്ടിയുടെ അവസാന വാതിലും അടച്ചുകളയാം.

പകരം, ഇസ്ലാമിക രക്ഷാകർതൃത്വം കുട്ടിക്ക് പലതരം സംരക്ഷണവലയങ്ങൾ നൽകണം.

അല്ലാഹുവുമായുള്ള ബന്ധം: പ്രത്യാശ, ദുആ, നമസ്കാരം, തൗബ, ജീവിതത്തിന്റെ പരിശുദ്ധി എന്നിവ പഠിപ്പിക്കുക.

മാതാപിതാക്കളുമായുള്ള ബന്ധം: ജീവിതത്തിലെ എന്ത് പ്രശ്നവും സത്യസന്ധമായി പറയാൻ കഴിയുന്ന കുറഞ്ഞത് ഒരു മുതിർന്ന വ്യക്തിയെങ്കിലും കുട്ടിക്ക് ഉണ്ടായിരിക്കണം.

വികാരങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള പരിശീലനം: “എനിക്ക് പേടിയുണ്ട്”, “എനിക്ക് ഒറ്റപ്പെട്ടതായി തോന്നുന്നു”, “എനിക്ക് ലജ്ജ തോന്നുന്നു”, “എനിക്ക് കോപമുണ്ട്”, “എനിക്ക് സഹായം വേണം” എന്നീ വാക്കുകൾ പറയാൻ കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കുക.

പരാജയത്തോടുള്ള ആരോഗ്യകരമായ സമീപനം: അപമാനകരമായ താരതമ്യങ്ങളും യാഥാർഥ്യമില്ലാത്ത അക്കാദമിക പ്രതീക്ഷകളും ഒഴിവാക്കുക.

സാമൂഹിക പിന്തുണ: നല്ല സുഹൃത്തുക്കൾ, അധ്യാപകർ, ബന്ധുക്കൾ, മാർഗനിർദേശകർ എന്നിവരുമായി കുട്ടിക്ക് ആരോഗ്യകരമായ ബന്ധം വളർത്തുക.

ആവശ്യമായപ്പോൾ വിദഗ്ധസഹായം: കുട്ടിയിൽ ഗുരുതരമായ മാനസിക വിഷമത, സ്വയംഹാനി ചിന്തകൾ, ആത്മഹത്യയെക്കുറിച്ചുള്ള പരാമർശങ്ങൾ എന്നിവ കണ്ടാൽ യോഗ്യരായ ഡോക്ടർമാരുടെയും സൈക്കോളജിസ്റ്റുകളുടെയും മാനസികാരോഗ്യ വിദഗ്ധരുടെയും സഹായം തേടണം.

ഒരു കുട്ടി “എനിക്ക് ജീവിക്കേണ്ടതില്ല”, “ഞാൻ എല്ലാവർക്കും ഭാരമാണ്”, “എനിക്ക് മരിച്ചാൽ മതി” തുടങ്ങിയ വാക്കുകൾ പറയുകയോ സ്വയംഹാനിയുടെ സൂചനകൾ പ്രകടിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്താൽ അതിനെ വെറും അനുസരണക്കേടായോ ദീൻ കുറവായോ കാണരുത്. അതിനെ ഗൗരവമായി കാണുകയും ആവശ്യമായ സഹായം ഉടൻ ലഭ്യമാക്കുകയും വേണം.

നമസ്കാരം ഒരു നിർബന്ധം മാത്രമല്ല, അല്ലാഹുവുമായുള്ള ബന്ധമായി പഠിപ്പിക്കുക

നബി ﷺ കുട്ടികളെ പ്രായാനുസൃതമായി നമസ്കാരത്തിലേക്ക് പരിശീലിപ്പിക്കണമെന്ന് പഠിപ്പിച്ചു:

مُرُوا أَوْلَادَكُمْ بِالصَّلَاةِ وَهُمْ أَبْنَاءُ سَبْعِ سِنِينَ

 “നിങ്ങളുടെ മക്കൾക്ക് ഏഴുവയസ്സാകുമ്പോൾ അവരോട് നമസ്കരിക്കാൻ നിർദേശിക്കുക.”

ഇതിൽ നിന്നുള്ള പ്രധാന പാഠം മതപരിശീലനം ക്രമേണയും സ്വാഭാവികമായും ആരംഭിക്കണം എന്നതാണ്.

കുട്ടിയോട് നമസ്കരിക്കാൻ പറയുന്നതിന് മുമ്പ് കുട്ടി മാതാപിതാക്കളെ നമസ്കരിക്കുന്നതായി കാണണം.

പിതാവ് സമയബന്ധിതമായി നമസ്കാരം ചെയ്യുന്നത്,

മാതാവ് ദുആ ചെയ്യുന്നത്,

മാതാപിതാക്കൾ ഖുർആൻ വായിക്കുന്നത്,

നല്ല കാര്യം സംഭവിക്കുമ്പോൾ കുടുംബം അല്ലാഹുവിനോട് നന്ദി പറയുന്നത്,

പ്രശ്നമുണ്ടാകുമ്പോൾ അല്ലാഹുവിലേക്കു തിരിയുന്നത് —

ഇവയെല്ലാം കുട്ടിയുടെ ജീവിതത്തിൽ മതത്തെ സ്വാഭാവികമാക്കുന്നു.

അപ്പോൾ നമസ്കാരം ഒരു നിർദ്ദേശത്തിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ ആഴമുള്ള ബന്ധമായി മാറുന്നു:

“എനിക്ക് ആശയക്കുഴപ്പം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ അല്ലാഹുവിലേക്കു തിരിയാം.”

“ഞാൻ തെറ്റ് ചെയ്താലും അല്ലാഹുവിലേക്ക് മടങ്ങാം.”

“എനിക്ക് പേടിയുണ്ടാകുമ്പോൾ അല്ലാഹു എന്റെ പ്രാർത്ഥന കേൾക്കും.”

“എനിക്ക് നന്മ ലഭിക്കുമ്പോൾ അല്ലാഹുവിന് നന്ദി പറയാം.”

കൗമാരപ്രായത്തിലേക്ക് കടക്കുന്ന കുട്ടികൾക്ക് ഈ ആത്മീയബന്ധം വലിയ മാനസികശക്തിയായി മാറും.

നല്ല സ്വഭാവം പ്രസംഗങ്ങളിൽക്കാൾ മാതാപിതാക്കളുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്നാണ് പഠിക്കുന്നത്

നബി ﷺ പറഞ്ഞു:

إِنَّ مِنْ خِيَارِكُمْ أَحْسَنَكُمْ أَخْلَاقًا

അർത്ഥം: “നിങ്ങളിൽ ഏറ്റവും നല്ലവർ ഏറ്റവും നല്ല സ്വഭാവമുള്ളവരാണ്.”

— സ്വഹീഹുൽ ബുഖാരി 3559

മാതാപിതാക്കൾ തന്നെ നിരന്തരം കള്ളം പറയുമ്പോൾ കുട്ടികളെ സത്യസന്ധത പഠിപ്പിക്കാൻ പ്രയാസമാണ്.

വീട്ടിൽ മറ്റുള്ളവരെ അപമാനിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ കുട്ടികളോട് മാന്യമായി സംസാരിക്കണം എന്ന് പഠിപ്പിച്ചാൽ അത് ഫലപ്രദമാകില്ല.

സ്വയം കോപം നിയന്ത്രിക്കാത്ത മാതാപിതാക്കൾക്ക് കുട്ടിയെ കോപനിയന്ത്രണം പഠിപ്പിക്കാൻ പ്രയാസമാകും.

കുട്ടികൾ മാതാപിതാക്കൾ പറയുന്നതിനെക്കാൾ അവരുടെ പ്രവൃത്തികളെയാണ് കൂടുതലായി നിരീക്ഷിക്കുന്നത്.

അതുകൊണ്ട് ഇസ്ലാമിക വിദ്യാഭ്യാസം മദ്രസയിലോ ഇസ്ലാമിക് സ്റ്റഡീസ് ക്ലാസിലോ മാത്രം നടക്കുന്ന ഒന്നല്ല.

അത് വീട്ടിലെ ഭക്ഷണമേശയിലും നടക്കുന്നു.

മാതാപിതാക്കളുടെ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന രീതിയിലും നടക്കുന്നു.

വീട്ടുജോലിക്കാരോടുള്ള പെരുമാറ്റത്തിലും നടക്കുന്നു.

ബന്ധുക്കളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്ന രീതിയിലും നടക്കുന്നു.

വ്യാപാര ഇടപാടുകളിലും നടക്കുന്നു.

സാമ്പത്തികസത്യസന്ധതയിലും നടക്കുന്നു.

ദരിദ്രരോടുള്ള സമീപനത്തിലും നടക്കുന്നു.

റോഡിലൂടെ വാഹനം ഓടിക്കുമ്പോഴുള്ള നമ്മുടെ പെരുമാറ്റത്തിലും നടക്കുന്നു.

മാതാപിതാക്കളുടെ ദൈനംദിന ജീവിതം തന്നെ കുട്ടിക്ക് ഒരു നിശ്ശബ്ദ പാഠപുസ്തകമാണ്.

മയക്കുമരുന്നുകളിൽ നിന്നും ലഹരിയുടെ ലോകത്തിൽ നിന്നും കുട്ടികളെ സംരക്ഷിക്കുക

ഇന്നത്തെ കുട്ടികൾ മയക്കുമരുന്ന്, മദ്യം, പുകയില, വേപ്പിംഗ്, മറ്റ് ലഹരിവസ്തുക്കൾ എന്നിവയെ കൂട്ടുകാരുടെ സമ്മർദ്ദം, കൗതുകം, സാമൂഹിക സ്വാധീനം തുടങ്ങിയ വഴികളിലൂടെ പരിചയപ്പെടാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.

അതുകൊണ്ട് മാതാപിതാക്കൾ മുൻകൂട്ടി സംസാരിക്കണം.

കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കേണ്ട ചില അടിസ്ഥാന ആശയങ്ങൾ:

ശരീരം ഒരു അമാനത്താണ്. മനപ്പൂർവം ശരീരത്തെ നശിപ്പിക്കുന്ന പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടരുത്.

എല്ലാ ആനന്ദങ്ങളും നന്മയല്ല. ഇസ്ലാം ആത്മനിയന്ത്രണം പഠിപ്പിക്കുന്നു.

സുഹൃത്തുക്കൾ നമ്മെ സ്വാധീനിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് നല്ല കൂട്ടുകാരെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് അത്യന്തം പ്രധാനമാണ്.

“ഇല്ല” എന്ന് പറയുന്നത് ധൈര്യമാണ്. കൂട്ടുകാർ ലഹരി വസ്തുക്കൾ നൽകുമ്പോൾ നിരസിക്കുന്നത് ദൗർബല്യമല്ല.

പ്രശ്നങ്ങളിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോകരുത്. ഏകാന്തത, പരീക്ഷാസമ്മർദ്ദം, പ്രണയപരാജയം, കുടുംബപ്രശ്നം, ഉത്കണ്ഠ എന്നിവയ്ക്ക് മയക്കുമരുന്ന് പരിഹാരമല്ല.

തെറ്റ് ചെയ്താലും ജീവിതം അവസാനിക്കുന്നില്ല. കുട്ടി ഒരിക്കൽ ഏതെങ്കിലും ലഹരിവസ്തു പരീക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ മാതാപിതാക്കളുടെ ഭയം കാരണം അത് മറച്ചുവെക്കേണ്ട സാഹചര്യം ഉണ്ടാകരുത്.

ഈ അവസാന കാര്യം ഏറെ പ്രധാനമാണ്.

“ഉപ്പാക്ക് അറിയാമെങ്കിൽ എന്നെ കൊല്ലും”,

“വീട്ടുകാർ എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കും”

എന്ന ഭയം കുട്ടിയെ ഗുരുതരമായ പ്രശ്നത്തിലേക്ക് കൂടുതൽ തള്ളിവിടാം.

അതിനു പകരം ഒരു കുട്ടി ഇങ്ങനെ കേൾക്കണം:

“നീ ചെയ്തത് ഗുരുതരമായ തെറ്റാണ്. നാം അത് ശരിയാക്കാൻ ശ്രമിക്കും. പക്ഷേ സഹായം ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ നീ എപ്പോഴും ഞങ്ങളിലേക്കു വരാം.”

കുട്ടികളുടെ ലോകം മാതാപിതാക്കൾ അറിയണം

ആധുനിക ഇസ്ലാമിക രക്ഷാകർതൃത്വം എന്നത് കുട്ടിയെ ഖുർആൻ ക്ലാസിൽ അയക്കുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല.

കുട്ടി ജീവിക്കുന്ന ലോകം മാതാപിതാക്കൾ മനസ്സിലാക്കണം.

അവന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ ആരാണെന്ന് അറിയുക.

അവൻ ഏത് ഗെയിമുകൾ കളിക്കുന്നു എന്ന് അറിയുക.

ഏത് സോഷ്യൽ മീഡിയ ഉപയോഗിക്കുന്നു എന്ന് അറിയുക.

അവൻ കാണുന്ന ഉള്ളടക്കം എന്താണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുക.

ബന്ധങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുക.

പ്രായത്തിനനുസരിച്ചുള്ള രീതിയിൽ അശ്ലീല ഓൺലൈൻ ഉള്ളടക്കത്തിന്റെ അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ച് പഠിപ്പിക്കുക.

മറ്റൊരാൾ ലഹരിവസ്തുക്കളെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ അതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുക.

ബുള്ളിയിംഗ് സംബന്ധിച്ച് സംസാരിക്കുക.

പണം ഉപയോഗിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് പഠിപ്പിക്കുക.

ലൈംഗികതയും മാന്യതയും സംബന്ധിച്ച കാര്യങ്ങൾ ഇസ്ലാമിക മൂല്യങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പഠിപ്പിക്കുക.

പരാജയത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുക.

ഉത്കണ്ഠയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുക.

കൂട്ടുകാരുടെ സമ്മർദ്ദത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുക.

ആരെങ്കിലും അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കുന്ന ഒരു രഹസ്യം സൂക്ഷിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞാൽ എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് പഠിപ്പിക്കുക.

മേൽനോട്ടം നിരന്തരമായ സംശയമായി മാറരുത്.

അവസാന ലക്ഷ്യം കുട്ടിയെ ജീവിതം മുഴുവൻ നിരീക്ഷിക്കുകയല്ല. വളരുന്നതിനനുസരിച്ച് പുറത്തുനിന്നുള്ള നിയന്ത്രണത്തേക്കാൾ കുട്ടിയുടെ ഉള്ളിലെ ധാർമ്മികബോധം ശക്തമാകണം.

ഇതാണ് തർബിയ്യയുടെ ആഴത്തിലുള്ള ലക്ഷ്യം.

കുട്ടികൾക്ക് സമയം നൽകുക

ആധുനിക കുടുംബജീവിതത്തിലെ വലിയൊരു പ്രശ്നം മാതാപിതാക്കൾ കുട്ടികൾക്ക് എല്ലാം കൊടുക്കുന്നു, പക്ഷേ തങ്ങളെത്തന്നെ നൽകുന്നില്ല എന്നതാണ്.

ഒരു കുട്ടിക്ക്:

നല്ല സ്കൂൾ, സൗകര്യപ്രദമായ മുറി, സ്മാർട്ട്‌ഫോൺ, ട്യൂഷൻ, വിലകൂടിയ വസ്ത്രങ്ങൾ, വിനോദോപാധികൾ എല്ലാം ലഭിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ മാതാപിതാക്കളോടൊപ്പം മനസ്സുതുറന്ന് സംസാരിക്കാൻ സമയം ലഭിക്കാത്ത പക്ഷം അതൊരു വലിയ കുറവാണ്.

ഇസ്ലാമിക വളർത്തലിനെ പൂർണമായി സ്കൂളിലേക്കോ മദ്രസയിലേക്കോ ഓൺലൈൻ ക്ലാസിലേക്കോ ഏൽപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല.

ഒരു അധ്യാപകൻ ഒരു മണിക്കൂർ കുട്ടിയെ പഠിപ്പിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ കുട്ടി ജീവിക്കുന്ന അന്തരീക്ഷം ഓരോ ദിവസവും സൃഷ്ടിക്കുന്നത് മാതാപിതാക്കളാണ്.

കുടുംബത്തിൽ ചെറിയ ശീലങ്ങൾ വളർത്താം:

കഴിയുമ്പോൾ ഒരുമിച്ച് നമസ്കരിക്കുക,

കുറഞ്ഞത് ചില ഭക്ഷണങ്ങളെങ്കിലും ഒരുമിച്ച് കഴിക്കുക,

ഫോണില്ലാത്ത സമയം നിശ്ചയിക്കുക,

ചെറിയ ഖുർആൻ ഭാഗങ്ങൾ വായിച്ച് ചർച്ച ചെയ്യുക,

പ്രവാചകന്മാരുടെ കഥകൾ പറയുക,

ബന്ധുക്കളെ സന്ദർശിക്കുക,

സദഖയിലും സേവനപ്രവർത്തനങ്ങളിലും കുട്ടികളെ പങ്കെടുപ്പിക്കുക,

മതപരമായ സംശയങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ അവസരം നൽകുക,

സ്കൂളിലെയും സമൂഹത്തിലെയും അനുഭവങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യുക,

ഓരോ കുട്ടിയോടും വ്യക്തിപരമായി സമയം ചെലവഴിക്കുക.

ഇത്തരത്തിലുള്ള ചെറിയ ശീലങ്ങളാണ് കുടുംബബന്ധവും ആത്മവിശ്വാസവും വളർത്തുന്നത്.

മതത്തെ കുട്ടികൾക്ക് ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒന്നാക്കി മാറ്റരുത്

ഹലാൽ, ഹറാം, ഉത്തരവാദിത്വം, ആഖിറത്ത് എന്നിവ കുട്ടികൾ പഠിക്കണം.

പക്ഷേ മതത്തെ ശിക്ഷയിലൂടെ മാത്രം പരിചയപ്പെടുത്തരുത്.

അല്ലാഹുവിന്റെ ഈ നാമങ്ങളും ഗുണങ്ങളും കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കുക:

അർ-റഹ്മാൻ — അത്യന്തം കരുണാനിധിയായവൻ

അൽ-ഗഫൂർ — ഏറെ പൊറുക്കുന്നവൻ

അർ-റസ്സാഖ് — ഉപജീവനം നൽകുന്നവൻ

അൽ-ഹകീം — പരിപൂർണജ്ഞാനിയും ഹിക്മത്തുള്ളവനും

തങ്ങളുടെ പ്രവർത്തികളോടൊപ്പം തങ്ങളുടെ പ്രയാസങ്ങളും അല്ലാഹു അറിയുന്നുവെന്ന് കുട്ടികൾ മനസ്സിലാക്കണം.

തെറ്റിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയം പഠിപ്പിക്കുന്നതിനൊപ്പം അല്ലാഹുവിലുള്ള പ്രത്യാശയും പഠിപ്പിക്കുക.

ഉത്തരവാദിത്വത്തോടൊപ്പം തൗബ പഠിപ്പിക്കുക.

ശിക്ഷണത്തോടൊപ്പം കരുണ പഠിപ്പിക്കുക.

ഇതാണ് സമതുലിതമായ ഇസ്ലാമിക വളർത്തൽ.

അപമാനമില്ലാത്ത ശിക്ഷണം

ഇസ്ലാമിക രക്ഷാകർതൃത്വത്തിൽ ശിക്ഷണം ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ ശിക്ഷണം എന്നത് കോപമല്ല.

നിയമങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്.

ചിലപ്പോൾ ഫലങ്ങളും നിയന്ത്രണങ്ങളും ആവശ്യമാണ്.

ചിലപ്പോൾ ഉറച്ച നിലപാട് ആവശ്യമാണ്.

പക്ഷേ അപമാനം ഒരിക്കലും ആവശ്യമില്ല.

“നിനക്കൊന്നും കഴിവില്ല.”

“നീ ഒരിക്കലും വിജയിക്കില്ല.”

“നിന്റെ സഹോദരനെ നോക്ക്; നീ എന്തുകൊണ്ട് അങ്ങനെയല്ല?”

“നീ ഞങ്ങളെ നാണംകെടുത്തി.”

എന്നിങ്ങനെയുള്ള വാക്കുകൾ കുട്ടിയുടെ മനസ്സിൽ വർഷങ്ങളോളം മുറിവുകളായി നിലനിൽക്കാം.

തിരുത്തേണ്ടത് പ്രവൃത്തിയാണ്:

“നീ ചെയ്തത് തെറ്റായിരുന്നു.”

എന്ന് പറയുക.

പകരം,

“നീ മോശം കുട്ടിയാണ്.”

എന്ന് വ്യക്തിത്വത്തെ ആക്രമിക്കരുത്.

കുട്ടിയുടെ തെറ്റായ പ്രവൃത്തിയെ തിരുത്തുമ്പോഴും അവന്റെ മാനവികഗൗരവം സംരക്ഷിക്കണം.

ഇസ്ലാമിക വിദ്യാഭ്യാസം യഥാർത്ഥ ജീവിതത്തിനായി കുട്ടികളെ തയ്യാറാക്കണം

പൂർണമായ ഇസ്ലാമിക വിദ്യാഭ്യാസം കുറച്ച് വിവരങ്ങൾ മനപ്പാഠമാക്കുന്നതല്ല.

കുട്ടികൾ ഖുർആൻ, ഹദീസ്, ഫിഖ്ഹ്, ഇസ്ലാമിന്റെ അടിസ്ഥാന കടമകൾ എന്നിവ പഠിക്കണം.

അതോടൊപ്പം ആ അറിവ് ജീവിതത്തിൽ എങ്ങനെ പ്രയോഗിക്കാമെന്ന് പഠിക്കണം.

ഉദാഹരണത്തിന്:

ആരെങ്കിലും എന്നെ അപമാനിച്ചാൽ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?

പരീക്ഷയിൽ പരാജയപ്പെട്ടാൽ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണം?

സുഹൃത്തുക്കൾ ഹറാമായ കാര്യത്തിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചാൽ എന്ത് ചെയ്യണം?

മറ്റൊരു മതവിശ്വാസിയോട് എങ്ങനെ പെരുമാറണം?

ഞാൻ ഒരു പാപം ചെയ്താൽ എന്ത് ചെയ്യണം?

പണം എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കണം?

സ്ത്രീകളോടും പുരുഷന്മാരോടും എങ്ങനെ മാന്യമായി പെരുമാറണം?

എനിക്ക് കടുത്ത വിഷാദമോ ഉത്കണ്ഠയോ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ എന്ത് ചെയ്യണം?

ഓൺലൈനിൽ എങ്ങനെ പെരുമാറണം?

നല്ലൊരു സുഹൃത്ത് എങ്ങനെയാകണം?

വൈരാഗ്യം വളർത്താതെ എങ്ങനെ അഭിപ്രായവ്യത്യാസം പ്രകടിപ്പിക്കാം?

ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങളിലാണ് ഇസ്ലാമിക അറിവ് ഒരു യഥാർത്ഥ ഇസ്ലാമിക ജീവിതശൈലിയായി മാറുന്നത്.

മതവിദ്യാഭ്യാസവും ലോകവിദ്യാഭ്യാസവും ഒരുമിച്ച് വേണം

കുട്ടിക്ക് മതവിദ്യാഭ്യാസമോ ലോകവിദ്യാഭ്യാസമോ ഇതിൽ ഏതെങ്കിലും ഒന്ന് മാത്രം തിരഞ്ഞെടുക്കണമെന്ന് ഇസ്ലാം പഠിപ്പിക്കുന്നില്ല.

രണ്ടും ആവശ്യമാണ്.

മതവിദ്യാഭ്യാസം എന്തിനാണ് ജീവിക്കുന്നത്, എങ്ങനെ ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെ ജീവിക്കണം എന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്നു.

അക്കാദമികവും തൊഴിൽപരവുമായ വിദ്യാഭ്യാസം സമൂഹത്തിൽ ഉപകാരപ്രദമായി ജീവിക്കാൻ ആവശ്യമായ കഴിവുകൾ നൽകുന്നു.

അതിനാൽ ശാസ്ത്രം, സാങ്കേതികവിദ്യ, മെഡിസിൻ, വ്യാപാരം, കല, ഭാഷകൾ, മറ്റ് ഉപകാരപ്രദമായ മേഖലകൾ എന്നിവയിൽ മികവ് നേടാൻ മുസ്ലിം കുട്ടികളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കണം.

അതോടൊപ്പം വിശ്വാസവും ധാർമ്മികബോധവും ശക്തമായി നിലനിർത്തണം.

ലക്ഷ്യം ആധുനിക ലോകത്തിൽ നിന്ന് കുട്ടിയെ ഒറ്റപ്പെടുത്തുക എന്നതല്ല.

ധാർമ്മിക ദിശാബോധത്തോടെ ആധുനിക ലോകത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാൻ അവനെ തയ്യാറാക്കുക എന്നതാണ്.

കുട്ടികൾക്ക് ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ നൽകുക

ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കാൻ പഠിക്കുമ്പോൾ കുട്ടികളിൽ ആത്മവിശ്വാസവും മാനസികശേഷിയും വളരും.

പ്രായത്തിനനുസരിച്ച് ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ നൽകുക:

വീട്ടുപണിയിൽ സഹായിക്കുക,

ചെറിയ സഹോദരങ്ങളെ അനുയോജ്യമായ രീതിയിൽ സഹായിക്കുക,

ചെറിയ തുകകൾ കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ പഠിക്കുക,

പ്രായമായ ബന്ധുവിനെ സഹായിക്കുക,

സദഖയിലും സാമൂഹികസേവനങ്ങളിലും പങ്കാളിയാകുക,

സ്വന്തം സാധനങ്ങൾ സൂക്ഷിക്കുക,

സ്വന്തം തെറ്റുകളുടെ ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കുക.

ഇതിലൂടെ കുട്ടിക്ക് ഒരു ബോധ്യം വളരും:

“ഞാൻ ഉപകാരപ്രദനായ വ്യക്തിയാണ്.”

“എനിക്ക് പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാം.”

“എനിക്കും ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളുണ്ട്.”

ഇത്തരം അനുഭവങ്ങൾ ജീവിതത്തിന് ലക്ഷ്യബോധവും ആത്മവിശ്വാസവും നൽകുന്നു.

രക്ഷാകർതൃത്വം എന്നത് പൂർണനിയന്ത്രണമല്ല, മാർഗനിർദേശമാണ്

ഒടുവിൽ കുട്ടികൾ വളർന്ന് സ്വതന്ത്ര വ്യക്തികളാകും.

അതുകൊണ്ട് മാതാപിതാക്കളുടെ ലക്ഷ്യം, അവർ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ മാത്രം നല്ല രീതിയിൽ പെരുമാറുന്ന കുട്ടിയെ വളർത്തുക എന്നതാകരുത്.

പകരം, കുട്ടിയുടെ ഉള്ളിൽ തഖ്‌വ — അല്ലാഹുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധവും ഉത്തരവാദിത്വവും വളർത്തണം.

ആദ്യം കുട്ടി ചിന്തിക്കാം:

“എന്റെ മാതാപിതാക്കൾ ഇത് അനുവദിക്കില്ല.”

പിന്നീട് അവൻ മനസ്സിലാക്കണം:

“ഇത് തെറ്റാണെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം.”

അവസാനം അവൻ ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കുന്ന നിലയിലേക്ക് എത്തണം:

“ആരും കാണുന്നില്ലെങ്കിലും അല്ലാഹു അറിയുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ശരിയായതു തിരഞ്ഞെടുക്കണം.”

ഈ ഉള്ളിലെ ധാർമ്മികബോധമാണ് മാതാപിതാക്കൾ കുട്ടിക്ക് നൽകാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനങ്ങളിൽ ഒന്ന്.

കുട്ടികൾ പ്രയാസപ്പെടുമ്പോൾ മടങ്ങിവരാൻ കഴിയുന്ന വാതിൽ മാതാപിതാക്കളാകണം

ഓരോ മാതാപിതാവും കുട്ടിക്ക് നൽകേണ്ട ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സന്ദേശങ്ങളിൽ ഒന്ന് ഇതാണ്:

“എന്ത് സംഭവിച്ചാലും വീട്ടിലേക്ക് വരിക. ഞങ്ങളോട് പറയുക.”

കുട്ടികൾ തെറ്റുകൾ ചെയ്യാം.

പരാജയപ്പെടാം.

ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാകാം.

മതപരമായ സംശയങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം.

മോശം കൂട്ടുകെട്ടിലേക്ക് പോകാം.

ഗുരുതരമായ പ്രശ്നത്തിലും അകപ്പെടാം.

അത്തരം സമയങ്ങളിൽ മാതാപിതാക്കൾ മാർഗനിർദേശം നൽകുകയും ആവശ്യമായ തിരുത്തൽ നടത്തുകയും വേണം.

പക്ഷേ കുടുംബം കുട്ടിക്ക് മടങ്ങിവരാൻ കഴിയുന്ന സുരക്ഷിതസ്ഥലമായി തുടരേണ്ടതാണ്.

ഖുർആൻ നിരന്തരം തൗബയെയും പ്രത്യാശയെയും പഠിപ്പിക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ട് കുട്ടി ഇങ്ങനെ വിശ്വസിച്ച് വളരണം:

“ഞാൻ തെറ്റ് ചെയ്താലും എന്റെ ജീവിതം അവസാനിക്കുന്നില്ല.”

“എനിക്ക് അല്ലാഹുവിനോട് ക്ഷമ ചോദിക്കാം.”

“എനിക്ക് മാതാപിതാക്കളോട് സഹായം ചോദിക്കാം.”

“എനിക്ക് മാനസികാരോഗ്യപ്രശ്നമുണ്ടെങ്കിൽ വിദഗ്ധസഹായം തേടാം.”

“എനിക്ക് വീണ്ടും തുടങ്ങാം.”

ഇത് ഒരു കുടുംബം കുട്ടിക്ക് നൽകാവുന്ന ഏറ്റവും ശക്തമായ സംരക്ഷണങ്ങളിലൊന്നാണ്.

ഉപസംഹാരം

ഇസ്ലാമിക രക്ഷാകർതൃത്വത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം അനുസരണയുള്ള കുട്ടികളെ മാത്രം വളർത്തുക എന്നതല്ല.

ഈമാൻ, നല്ല സ്വഭാവം, മാനസിക ശക്തി, ഉത്തരവാദിത്വബോധം, കരുണ, ജീവിതലക്ഷ്യം എന്നിവയുള്ള വ്യക്തികളെ വളർത്തുക എന്നതാണ്.

നബി മുഹമ്മദ് ﷺ യുടെ മാതൃക നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്:

വിശ്വാസത്തോടൊപ്പം ബോധ്യവും,

ശിക്ഷണത്തോടൊപ്പം കരുണയും,

മേൽനോട്ടത്തോടൊപ്പം വിശ്വാസവും,

ആരാധനയോടൊപ്പം നല്ല സ്വഭാവവും,

അറിവിനോടൊപ്പം പ്രവർത്തിയും,

തിരുത്തലിനോടൊപ്പം പ്രത്യാശയും

നൽകണമെന്നാണ്.

പഠനസമ്മർദ്ദം, സോഷ്യൽ മീഡിയ സ്വാധീനം, അനാരോഗ്യകരമായ താരതമ്യങ്ങൾ, ലഹരി വസ്തുക്കൾ, ഏകാന്തത, മാനസികവിഷമത എന്നിവ കുട്ടികളെ ശക്തമായി ബാധിക്കുന്ന കാലത്താണ് നാം ജീവിക്കുന്നത്.

അതിനാൽ അവർക്കു നിയമങ്ങൾ മാത്രം പോരാ.

അല്ലാഹുവുമായുള്ള ശക്തമായ ബന്ധം വേണം.

അവരുടെ വാക്കുകൾ കേൾക്കുന്ന മാതാപിതാക്കൾ വേണം.

തങ്ങളെ വിലമതിക്കുന്ന ഒരു കുടുംബാന്തരീക്ഷം വേണം.

ജീവിതവുമായി ബന്ധിപ്പിച്ച ഇസ്ലാമിക വിദ്യാഭ്യാസം വേണം.

നല്ല സുഹൃത്തുക്കൾ വേണം.

ജീവിതനൈപുണികൾ വേണം.

മാനസികമോ പെരുമാറ്റപരമോ ആയ പ്രശ്നങ്ങൾ ഗുരുതരമാകുമ്പോൾ സമയബന്ധിതമായ വിദഗ്ധസഹായവും വേണം.

ഇസ്ലാമിക രക്ഷാകർതൃത്വം ഒരു പ്രതിസന്ധി വന്നശേഷം ആരംഭിക്കുന്ന ഒന്നല്ല.

ഒരുമിച്ച് ചെയ്യുന്ന ഒരു നമസ്കാരത്തിൽ,

മനസ്സുതുറന്നുള്ള ഒരു സംഭാഷണത്തിൽ,

മാതാപിതാവിന്റെ നല്ല മാതൃകയിൽ,

കരുണയുടെ ഒരു പ്രവൃത്തിയിൽ,

ഹിക്മത്തോടെ നൽകിയ ഒരു തിരുത്തലിൽ,

ഖുർആനിൽ നിന്നുള്ള ഒരു കഥയിൽ,

ഒരു ക്ഷമാപണത്തിൽ,

ഒരു സ്നേഹസ്പർശത്തിൽ,

“അല്ലാഹുവിന്റെ കാരുണ്യം നമ്മുടെ തെറ്റുകളേക്കാൾ വലുതാണ്”

എന്ന ഓർമ്മപ്പെടുത്തലിൽ —

ഇങ്ങനെ ആയിരക്കണക്കിന് ചെറിയ നിമിഷങ്ങളിലൂടെയാണ് ഇസ്ലാമിക രക്ഷാകർതൃത്വം നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്നത്.

ഇത്തരത്തിലുള്ള വളർത്തലിലൂടെ ഇസ്ലാമിനെക്കുറിച്ച് അറിവുള്ള കുട്ടികളെ മാത്രം അല്ല, മറിച്ച് വിശ്വാസത്തോടെയും കരുണയോടെയും പ്രത്യാശയോടെയും ജീവിതലക്ഷ്യത്തോടെയും ഇസ്ലാം ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കാൻ കഴിയുന്ന തലമുറയെ വളർത്താൻ മാതാപിതാക്കൾക്ക് ശ്രമിക്കാം.